Wanneer kun je een anti-blafband gebruiken?

9 februari 2019
Naast het feit dat ze niet het gewenste resultaat bieden, kunnen dit soort accessoires ook lichamelijke en psychische schade veroorzaken. Ze kunnen zelfs afgaan als je hond helemaal niet van plan was om te blaffen, door bijvoorbeeld een kleine kriebel in zijn keel. Wat natuurlijk nog een reden is om ze niet te gebruiken.

Blaffen is voor mensen een van de meest vervelende problemen die honden hebben. Sommige mensen kiezen er daarom voor om gebruik te maken van een anti-blafband als hun hond continu blaft. Lees dit artikel om erachter te komen wat een anti-blafband is en hoe dit soort halsbanden werken.

Wat is een anti-blafband?

Een anti-blafband heeft een elektronisch apparaat in zich dat wordt geactiveerd wanneer het activiteit in de keel van een hond waarneemt.

Het apparaat zendt dan kleine prikkels uit om te voorkomen dat de hond weer blaft. Dit is meestal in de vorm van elektrische schokken, maar het kunnen ook hoge geluiden, trillingen en sprays zijn.

Deze apparaten zijn bedoeld om een hond te straffen wanneer hij blaft en er zo voor te zorgen dat hij het niet meer zal doen. De theorie is dat de hond het geblaf verbindt met het ongemak, zodat hij stopt met blaffen om het te vermijden.

Dat is in ieder geval de theorie erachter. Er wordt echter geen rekening mee gehouden met de verschillende redenen waarom honden blaffen, en het feit dat ze dit niet altijd vrijwillig doen.

Blaffen is voor honden een vorm van communicatie die in veel verschillende vormen voorkomt. Zo is geblaf dat verbonden is aan de emoties van een hond vaak oncontroleerbaar.

De lichamelijke gevolgen van anti-blafbanden

Er bestaan verschillende soorten elektronische halsbanden. Ze hebben echter allemaal een negatief effect op de gezondheid van een hond. Allereerst worden ze namelijk om de nek van een hond gebonden, een van zijn meest gevoeligste lichaamsdelen.

In de nek van een hond bevinden zich belangrijke hormonale klieren, zoals de schildklier. Ook bevinden zich in dit gebied belangrijke zenuwverbindingen. Sommige zijn rechtstreeks verbonden met het ruggenmerg, wat weer verbonden is aan de hersenen en de rest van hun lichaam.

Elektronische stroombanden

De meeste anti-blafbanden zijn halsbanden die honden elektrische schokken geven. Ze sturen een elektrische stroom door de nek van een hond (en ook de hoofdzenuwen van het lichaam), op elk moment dat ze een trilling in de keel waarnemen.

Fabrikanten beweren dat de huidige edities een te laag spanningsniveau hebben om schade aan te richten, maar de enige reden waarom dit soort halsbanden misschien werken is omdat ze je hond pijn doen, ook al is het maar een klein beetje.

Elektronische halsband

Elke vorm van spanning of pijn in de nek van een hond kan gevoeld worden door zijn hele lichaam, omdat het rechtstreeks door zijn ruggenmerg gaat. Elektrische schokken veroorzaken spiercontracties, krampen, zenuwbeschadiging, snelle hartslag, enzovoort…

Ze tasten het lymfestelsel en de bloedsomloop aan en kunnen zelfs invloed hebben op de stofwisseling van een hond doordat deze verbonden is aan de schildklier.

Geluidshalsband

Dit soort halsbanden kunnen ernstige gehoorproblemen veroorzaken, zoals tinnitus, wat uitzonderlijk moeilijk te diagnosticeren is bij dieren. Dit heeft invloed op het evenwicht en het oriëntatievermogen van honden en kan intense fysieke pijn en ongemak veroorzaken.

Halsband met spray

Deze halsbanden spuiten aerosol rechtstreeks in de neusgaten van een hond. De reukzin is hun meest belangrijke zintuig. Het gebruik van agressieve middelen zoals citronella kan dus ernstige schade aanrichten aan de geurklieren.

Bovendien veroorzaken dit soort halsbanden pijn, een onvermogen om te communiceren via de neus, steken en kunnen ze de slijmvliezen in de neus beschadigen (te droge of te natte neus).

Het verstoren van de reukzin van een hond is een van de ergste dingen die je kunt doen. Honden gebruiken namelijk hun neus om hun omgeving te begrijpen en om te gaan met andere honden. Ze kunnen absoluut niet zonder hun reukzin, hier zou zowel hun mentale als hun lichamelijke welzijn onder lijden.

Tot slot toont onderzoek aan dat dit soort halsbanden constante stress bij honden veroorzaken. Een verhoogd stressniveau leidt tot een hogere cortisolspiegel in het bloed, wat vervolgens leidt tot een slecht humeur, een onvermogen om rustig te worden, prikkelbaarheid en problemen met de spijsvertering (braken of zonder duidelijke reden diarree hebben).

Het kan er ook voor zorgen dat ze voortdurend meer op scherp staan, waardoor er een gebrek aan zelfbeheersing en gedragsproblemen kunnen ontstaan.

De psychologische effecten van anti-blafbanden

Naast lichamelijke gevolgen, kunnen dit soort halsbanden ook psychologische gevolgen hebben. Je hond continu straf geven werkt niet. Het kan de gedragsproblemen van een hond zelfs nog erger maken.

Anti-blafbanden (het maakt niet uit wat voor soort), veroorzaken ongemak als een hond op het punt staat te blaffen. Ze weten echter niet waar dat gevoel vandaan komt, waardoor ze in de war kunnen raken.

Blaffende hond

Deze halsbanden kunnen ook op andere momenten worden geactiveerd: wanneer een hond wel wil blaffen maar zich inhoudt, wanneer hij ergens aan ruikt, wanneer hij gromt of simpelweg door een technische fout. Dit voegt nog een andere onbekende factor toe voor een hond – hij weet nooit waarom hij het ongemak ervaart.

Dit alles leidt gewoonlijk tot angst, onzekerheid en stress. Gestreste honden gedragen zich doorgaans slechter dan ontspannen honden.

Je zou dus kunnen zeggen dat deze halsbanden meer problemen creëren dan ze oplossen. Ze kunnen zelfs nieuwe problemen creëren: onzekerheid zorgt ervoor dat honden op onvoorspelbare manieren reageren.

Angst is de voornaamste oorzaak van agressief gedrag bij honden, wat betekent dat het ook de voornaamste reden is waarom honden aanvallen en bijten. Normaal gesproken zijn honden geneigd weg te lopen van iets waar ze niet van houden.

Omdat ze in dit geval echter niet weten waar de pijn en het ongemak vandaan komen, kunnen ze zich alleen maar richten op hetgeen er recht voor hun neus staat.

Agressiviteit, angst, onzekerheid en problematische relaties – dit zijn allemaal negatieve psychologische gevolgen die een anti-blafband kan hebben. Ze kunnen onomkeerbaar zijn of uiterst moeilijk te behandelen en kunnen levenslange littekens achterlaten.

Dus, wanneer is het goed om een anti-blafband te gebruiken?

Zelfs met alle aanpassingen die fabrikanten hebben gemaakt (kracht, ondoordringbaarheid, afstandsbedieningsbereik), kunnen anti-blafbanden geen onderscheid maken tussen de soorten geblaf. Dat betekent dat ze nooit perfect zullen werken.

Hond die rustig ligt

Er bestaan verschillende vormen van geblaf. Sommige zijn aangeleerd – baasjes hebben hun hond aangeleerd dat ze er een beloning voor krijgen – en andere zijn emotioneel.

Dat betekent dat honden blaffen vanwege stress, pijn, vreugde of een andere intense emotie. Over emotioneel geblaf hebben honden geen controle, wat betekent dat ze het niet expres doen.

Anti-blafbanden werken niet bij aangeleerd geblaf. Als je niet weet waarom je hond blaft, weet je namelijk ook niet of je hem er een beloning voor moet geven. Wellicht smeekt je hond gewoon om eten, wordt hij boos op de hond aan het einde van de straat of probeert hij simpelweg je aandacht te krijgen.

Tegelijkertijd werkt een anti-blafband ook niet bij emotioneel geblaf. Je hond kan niet zomaar van de ene op de andere dag besluiten om niet meer te blaffen. Je kunt het geblaf van je hond alleen stoppen door de emotie die hij voelt te veranderen. Dit soort emotioneel gedrag is onvrijwillig.

In dit opzicht lijken honden op mensen. We zullen niet stoppen met huilen tijdens moeilijke tijden, het maakt niet uit hoe vaak we ervoor worden gestraft. We stoppen pas met huilen als we niet meer verdrietig zijn. In wezen geldt voor honden precies hetzelfde.

Conclusie

De enige manier om het geblaf van je hond onder controle te krijgen, is door de oorzaak ervan te achterhalen en zijn drang om het in bepaalde situaties te doen tegen te gaan.

Anti-blafbanden zijn daarvoor niet verfijnd genoeg, ze zijn dus ook niet in staat om het probleem werkelijk op te lossen. Bovendien veroorzaken ze vaak intense en levenslange schade bij een dier.